Leven met een Reusceltumor- Het begin deel 1

“Mevrouw u heeft een tumor in uw been”.

De wereld zakt even onder je weg en je weet niet zo goed hoe je moet reageren. Ik neem jullie mee naar hoe er bij mij ontdekt werd dat ik een Reusceltumor in mijn been had/heb.

Het is december 2012 ik ben amper 3 maanden moeder geworden heb een mega verlies door het overlijden van mijn broertje en wil stoom afblazen in de klimhal samen met mijn man en schoonmoeder. We klimmen een beetje rustig en zoeken daarna het boulderhok op. Daar klim je lekker vrij zonder touwen. En toen opeens uit het niks verloor ik mijn grip en viel met gestrekt been.” Auw!” En nog wat flinke scheld woorden erachteraan. Mijn knie wordt flink dik en ik besluit thuis niet naar de dokter te gaan maar met een coolpack vroeg naar bed.

De volgende dag moet ik gewoon werken en ik red de ochtend amper en mijn leidinggevende komt kijken wat er aan de hand is en stuurt me dan toch echt naar de huisarts. De huisarts kijkt, voelt een beetje en komt tot de conclusie dat er niks ernstig aan de hand is. “Het is een beetje verrekt mevrouw”. Veel rusten en koelen waar nodig. Ik meld me een dag ziek op het werk maar ga daarna gewoon weer op mijn oude tempo aan het werk. In de kinderopvang is weinig tijd om te zitten en ik blijf lopen en lopen de hele dag door.

Regelmatig slik ik mijn pijn weg en dat gaat 9 maanden zo door. Een aantal keren ga ik terug langs de huisarts en die gooit het toch echt op niet goed genezen spieren en dat mijn lijf nog herstelt van de zwangerschap. “Wat!!!”

We zijn 9 maanden verder

Het is begin september 2013, ik heb dan al 9 maanden bijna iedere dag pijn maar heb er ook hele goede dagen tussen zitten. Ik ga wederom naar de huisarts met dit keer een heel ander verzoek en dat is de verwijdering van mijn spiraaltje want we willen gaan voor een tweede kindje. Je zal wel denken die is gek met iedere dag pijn maar de wens was zo groot. Na het verwijderen van de spiraal komt mijn knie weer ter sprake en dit keer eis ik een doorverwijzing naar het ziekenhuis voor foto’s want ik wil toch echt graag weten waar de pijn vandaan blijft komen.

18 september 2013, eindelijk mag ik foto’s gaan maken in het St. Fransiscus gasthuis in Rotterdam. We woonde daar toen vlak bij dus dat was makkelijk. Ik had de foto laten inplannen op mijn vrije dag dus mijn zoon was ook gezellig mee. Hij mocht even bij de zuster blijven op de gang terwijl ze de röntgen foto’s maakte. Ik zou pas 40 minuten daarna de afspraak hebben bij de orthopeed van dit ziekenhuis maar werd al binnengeroepen toen ik nog niet eens een zitplaats had gevonden.

Ik dacht nog bij mezelf nou dan zal het wel niks zijn anders zouden ze het wel bestuderen.

“We hebben iets gevonden”.

“Mevrouw” klonk het angstvallig, ze zei het op een toon waarvan mijn nekharen overeind gingen staan. “We hebben iets gevonden in uw been en het is zo groot als een tennisbal”.” We weten niet wat het is”.

“Oke…en nu…” was alles wat ik zei.

“We denken dat het hier gaat om een cyste in het bot of een tumor”. “We hebben geen idee en het lijkt ons handig dat we u doorsturen naar een specialist die u precies kan vertellen wat er in uw been zit”. “Oh ja, het lijkt me verstandig als u vanaf nu niet meer loopt of uw been op wat voor een manier belast”. Daar zit je dan  met weinig informatie met een dreumes in de kinderwagen in de hal van het ziekenhuis. Hoe kom ik thuis? Iedereen is aan het werk. Ik bel eerst mijn man en barst in huilen uit. Het is onrealistisch om zoiets te vertellen.” Er zit iets in mijn been maar ik weet niet wat en ik wordt vanmiddag gebeld door het Leids universitair medisch centrum (LUMC) voor een MRI, botpunctie en nog veel meer wat ik niet meer wist op dat moment”. Als een robot dreun ik de informatie op door de telefoon. Na 20 minuten worden we opgehaald en plof neer op de bank. Ik deed mijn verhaal tegen mijn werkgever en ik wordt ziek gemeld tot nader order.

We gaan naar het LUMC

Zenuwachtig. Dat was ik. Het is 26 september het heeft best een flinke tijd geduurd tot alle specialisten op een dag gepland konden worden. Ik begon de dag met röntgen foto waarbij precies hetzelfde beeld uitkwam als in Rotterdam. Ik had ook niet verwacht dat het opeens weg zou zijn. Vanuit deze foto werd er groen licht gegeven voor de MRI, botpunctie en vele bloedafnames. Mijn man kwam die dag uit de nachtdienst en werd door mijn vader afgewisseld in het ziekenhuis. Het zou een dag worden van 9-17uur en hoe graag mijn man ook wilde blijven hij moest van mij gaan slapen anders kan hij niet veilig werken snachts. Mijn vader en ik zijn een lekker nuchter team en we praten over veel verschillende dingen en hebben ook het ook gewoon gezellig tussen alle onderzoeken door.

reusceltumor Laura

Ik kreeg een voorlopige diagnose

Moe van de dag die heel lang duurde en de extra pijn van de bot punctie kreeg ik in een klein kamertje heel onpersoonlijk en koud mijn voorlopige diagnose te horen.” We denken dat u alle kenmerken en klachten heeft die bij een Reusceltumor horen”. Na een aantal vragen die we zo a la minute moesten verzinnen omdat je met stomheid geslagen bent. Ik bedoel ik weet niet wat een Reusceltumor is hoe pas je daar je vragen op aan.

Ik kreeg de mededeling niet teveel thuis op mijn tumor te gaan googelen (haha)  en te wachten tot ik bij “de echte dokter” mocht komen een week later.

Toen ik thuis kwam ging ik gelijk googelen….

Volgende week deel 2 van mijn tumor avontuur

Volg en like me op:
RSS
Follow by Email
Facebook
Google+
http://www.happylunchboxes.nl/mijn-tumor-mijn-leven/reusceltumor-het-begin/
Instagram

8 gedachten over “Leven met een Reusceltumor- Het begin deel 1”

  1. Wat een heftig verhaal maar waar ik zelfs een beetje boos op wordt is jouw huisarts. Hoe heeft hij dit over het hoofd kunnen zien. Maar merk wel dat er heel veel kracht zit bij je – blijft dat bij je houden. Heel veel sterkte de komende tijd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge